Αρχικά στη ζωγραφική μου, ως τα μέσα της δεκαετίας του '80, με απασχόλησαν οι εικόνες της ζωής στη μεγαλούπολη. Μετά, συγκέντρωσα αυθόρμητα το ενδιαφέρον μου στον άνθρωπο, τον πρωταγωνιστή αυτών των εικόνων.

Ποιος είναι όμως ο άνθρωπος των πόλεων, που συνθλίβεται από την τεχνολογία, την κατανάλωση και τη ρύπανση της εποχής μας;

Ο καλλιτέχνης παρατηρεί από απόσταση και καταγράφει τις απόμακρες εικόνες του, όπως η δορυφορική τηλεόραση στέλλει σ' όλους τις δικές της ψυχρές εικόνες, χωρίς συμμετοχή.

Η ανθρώπινη φιγούρα είναι κοινή πλέον παντού, σ' όλη τη γη. Το τοπικό στοιχείο είναι εκείνο που δίνει το χαρακτήρα των πράξεών μας.Στη ζωγραφική μου το αρχαϊκό ύφος στη σχεδίαση, με την απεικόνιση -αφήγηση πάντα προφίλ, αναβιώνει η μορφή του θεάτρου σκιών. Ο άνθρωπος που προτείνεται είναι μια σύγχρονη έκδοση της φιγούρας του καραγκιόζη. Το σενάριο παραμένει το ίδιο. Η αυταρχική εξουσία του πασά είναι αόρατη αλλά πάντα παρούσα.

Ο άνθρωπός μου δεν έχει ταυτότητα. Του λείπει το συναίσθημα. Είναι πλαστικοποιημένος. Ένα ανδρείκελο. Κινείται μέσα στους χώρους της καθημερινότητας για να δραματοποιηθεί ακόμη περισσότερο η εντύπωση. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα θολό είδωλο ανθρώπου. Παρά το απογύμνωμα ωστόσο, η μορφή παραμένει ακόμη ευδιάκριτη, σαν να περιμένει τα αξεσουάρ της επικοινωνίας.

Το μέλλον της ελπίδας είναι η ελπίδα του μέλλοντος.