Η εικόνα της ζωής είναι αποτυπωμένη πάνω στα φύλλα των εβδομαδιαίων περιοδικών. Ο ρυθμός της είναι τα βιαστικό ξεφύλλισμα τους σε κάποιο διάλειμμα μεταξύ δύο προγραμμάτων της T.V. Σε όμοιο ρυθμό καταγράφονται οι δίαφορες ειδήσεις, οπτικά επιφανειακά: Τροφές, απορρυπαντικά, σεξ, καταναλωτικά είδη, ωμή βία, πολιτική, πείνα, ρύπανση, περνούν μπροστά σε εκατομμύρια μάτια. Κανένα σκίρτημα χαράς - λύπης, έκπληξης - φόβου. Το συναίσθημα δεν ιεραρχεί πια τίποτα. Χωρίς κανένα ιδιαίτερο ανδραγάθημα ο άνθρωπος έχει αδριαντοποιηθεί και στημένος πάνω στο βάθρο του απλώς βλέπει, χωρίς να παρατηρεί, χωρίς να στοχάζεται, χωρίς να νιώθει, ζει την αρρώστια των αγαλμάτων.

Τα collages αυτά επιλέγουν πραγματικές εικόνες από την καθημερινή ζωή και τις συνθέτουν πάνω σε κάποιο καννάβο, με αρχιτεκτονική δομή, δίνουν την καλλιτεχνική πνοή μέσα από τη χρωματική επιλογή, τη σύνθεση της μορφής, τον όγκο, δεμένα όλα αυτά με κάποιο μήνυμα επαγρύπνησης και συναγερμού. Ένα φιλί ζωής στην κοιμισμένη βασιλοπούλα με την ελπίδα της αφύπνισης γιατί η Τέχνη είναι αισιόδοξη από τη φύση της. Το θέμα τους είναι το θέμα της ζωής που κυλά γύρω μας. Ίδιο πάντα. Μόνο το σκηνικό αλλαγμένο. Το κλασικό βάζο με τα τριαντάφυλλα, για παράδειγμα είναι πάντα εκεί, πλαισιωμένο με τα προϊόντα της εποχής μας, τσιγάρα, στυλό κλπ. Η δαντέλα είναι μια ρομαντική νότα, ο δίσκος με τα φρούτα, η νεκρή φύση μέσα στα τενεκεδένια φέρετρα - κονσερβοκούτια.

Τα βιώματα της πόλης που μέσα της ζούμε και κινούμαστε, της πόλης που καταστρέφουμε. Το γκρίζο χρώμα των τσιμέντων που μας περιζώνει απαλύνεται από την ευδαιμονική πολυχρωμία των διαφημιστικών μηνυμάτων. Οι όγκοι τους μας κρύβουν τον ορίζοντα. Η φύση περνά στο περιθώριο. Το δάσος δεν είναι παρά μια ατελείωτη ουρά υποστηλωμάτων, και οι μπετόβεργες τα κλαδιά των δέντρων. Το ερωτευμένο ζευγάρι έχει μαρμαρώσει μαζί του και οι μπανιστηρτζήδες. Η τεράστια γκρι κολώνα συνθλίβει το βερύκοκο σα σύνοψη της καταστροφής πάνω στο φυσικό περιβάλλον. Και το τμημένο βουνό προεκτείνει το ηλιοβασίλεμα και έτσι η τεχνολογική βία αντισταθμίζεται. Ο άνθρωπος συμπιέζεται, μπαίνει στον ξυλότυπο ο ίδιος, καλουπώνεται, γίνεται υποστήλωμα. Να στηρίξει τι; Εικόνες του χώρου που μέσα του ζούμε - κινούμαστε - του χώρου που καταστρέφουμε.